Politička scena Crne Gore ponovo je uzdrmana političkim progonima, selektivnom pravdom i obračunima sa neistomišljenicima. U centru pažnje su lideri Demokratske narodne partije Milan Knežević i Slobodne Crne Gore Vladislav Dajkovića, koji su izloženi institucionalnom pritisku zbog svojih političkih stavova i delovanja. Nakon sukoba na područiju opštine Zeta, postupci državnih organa nisu više pitanje vladavine prava, već nastavak političke borbe drugim sredstvima kroz tužilaštvo, sudove i administrativne mehanizme. Od avgusta 2020. Knežević i Dajković upozoravaju da se Crna Gora, i posle promene vlasti, nije u potpunosti oslobodila praksi koje su obeležile prethodne decenije, kada su politički protivnici često bili meta selektivnih istraga. I dok se vlast i opozicija suočavaju u Podgorici, u susednoj Bosni i Hercegovini se zaoštrava još jedna višedimenzionalna debata. Bivši poglavar Islamske zajednice u BiH Mustafa Cerić javno je predložio uspostavljanje “Bosanske pravoslavne crkve”, tvrdeći da bi to predstavljalo istorijski kontinuitet i izraz suvereniteta Bosne i Hercegovine.
Po njegovim rečima, autohtona zajednica koja bi okupila pravoslavne vernike i afirmisala bosanski identitet.
Da li su optužbe o političkom progonu u Crnoj Gori pokazatelj da se stari obrasci vlasti nastavljaju pod novim imenima, ili je reč o legitimnim institucionalnim procesima? Za šta se tačno tereti Vladislav Dajković?
Kako ideja o uspostavljanju “Bosanske pravoslavne crkve”, što su nazvali izrazom istorijskog kontinuiteta, utiče na međureligijske odnose i političku stabilnost u BiH?
Gde je granica između legitimnog izražavanja kulturnog i verskog identiteta i potencijalnog podsticanja istorijskih podela u društvima sa kompleksnom prošlošću?
Perko Matović, savetnik ministra informisanja I telekomunikacije
Stevica Deđanski, Centar za razvoj međunarodne saradnje
Zoran Milivojević, karijerni diplomata
urednica i voditeljka: Jelena Pejović