Pre tačno 67 godina u ustaškom pokolju stradalo je više od 2.300 Srba iz Drakulića, Šargovca, Motika i rudnika Rakovac kod Banjaluke.
U spomen crkvi Svetog velikomučenika Georgija u Drakuliću će biti održana sveta liturgija, kao znak sećanja na ubijene Srbe, posle čega će kod Spomen-kosturnice u Drakuliću biti služen parastos.
Pavelićeve ustaše su 7. februara 1942. godine u ovim banjalučkim selima ubile više od 2.300 Srba, uključujući i 551 dete.
Pokolj je organizovao ustaški komandant za takozanu "Hrvatsku Krajinu" Viktor Gutić, a predvodio ga je župnik banjalučkog samostana Petrićevac fra Miroslav Majstorović Filipović, koji je nakon tog zločina postao komandant Jasenovačkih logora i prozvan "fra dijavolo".
U dokumentima, čak i onim iz ustaških izvora tadašnje Nezavisne države Hrvatske, navodi se da je zločin u ovim banjalučkim selima bio najveći pokolj učinjen u samo jednom danu.
Zločin su počinile ustaše Ante Pavelića iz takozvanog "Telesnog zdruga" uz pomoć banjalučkih ustaša.
Krvavi ustaški "pir" u ovim selima počeo je u četiri časa ujutru i trajao je do podneva istog dana.
Pobijeni su svi Srbi koji su se zatekli u selu, osim Lenke Kuruzović, koja je sa svojih petoro dece uspela da umakne ustaškom nožu.
Meštani Drakulića, Šargovca, Motika i rudnika Rakovac pobijeni su bez ijednog metka, sekirama, noževima, krampovima i "srbomlatkom".
Nekoliko dana ranije su izvršili popis seljana, uz obrazloženje da će svi koji se zateknu kod kuće u nedelju, tog 7. februara 1942. godine, dobiti pomoć u hrani.
T
akođe, nekoliko dana ranije, ustaše su naredile da se, zbog navodnog besnila, pobiju svi psi u tim banjalučkim selima, sa stvarnom namerom da za vreme zločina lavež pasa ne bi otkrio da se nešto čudno dešava.
Nakon Drugog svetskog rata o ovom stravičnom ustaškom zločinu dugo se ćutalo. Tek 1964. godine izvršeno je popisivanje stradalih, navodno 1.400 ljudi, kojima su 1965. godine tadašnje vlasti podigle spomen-kosturnicu.
Naknadnim istraživanjima došlo se do broja od 2.300 žrtava, popisanih imenom i prezimenom, premda se zna da je i ta brojka mnogo veća, pošto su u pokolju 7. februara pobijene i potpuno zatrte čitave porodice, pa o njima nije više imao ko da svedoči.
Tek 1991. godine održan je prvi parastos ovim žrtvama, a služio ga je vladika Jefrem.Od tada svake prve nedelje u februaru služi se parastos, a unazad osam godina i zaupokojena liturgija u novosagrađenom hramu Svetog velikomučenika Georgija u Drakuliću.
Iako su potomci žrtava i stanovnici ovih sela, kao i čitavog banjalučkog regiona, očekivali da će se tadašnji poglavar rimokatoličke crkve papa Jovan Pavle Drugi tokom svoje posete Banjaluci i samostanu Petrićevac u junu 2003. godine ograditi od ovih zločina, papa ovaj događaj nije ni pomenuo.
(MONDO/agencije, na slici Ante Pavelić sa Adolfom Hitlerom)
U spomen crkvi Svetog velikomučenika Georgija u Drakuliću će biti održana sveta liturgija, kao znak sećanja na ubijene Srbe, posle čega će kod Spomen-kosturnice u Drakuliću biti služen parastos.
Pavelićeve ustaše su 7. februara 1942. godine u ovim banjalučkim selima ubile više od 2.300 Srba, uključujući i 551 dete.
Pokolj je organizovao ustaški komandant za takozanu "Hrvatsku Krajinu" Viktor Gutić, a predvodio ga je župnik banjalučkog samostana Petrićevac fra Miroslav Majstorović Filipović, koji je nakon tog zločina postao komandant Jasenovačkih logora i prozvan "fra dijavolo".
U dokumentima, čak i onim iz ustaških izvora tadašnje Nezavisne države Hrvatske, navodi se da je zločin u ovim banjalučkim selima bio najveći pokolj učinjen u samo jednom danu.
Zločin su počinile ustaše Ante Pavelića iz takozvanog "Telesnog zdruga" uz pomoć banjalučkih ustaša.
Krvavi ustaški "pir" u ovim selima počeo je u četiri časa ujutru i trajao je do podneva istog dana.
Pobijeni su svi Srbi koji su se zatekli u selu, osim Lenke Kuruzović, koja je sa svojih petoro dece uspela da umakne ustaškom nožu.
Meštani Drakulića, Šargovca, Motika i rudnika Rakovac pobijeni su bez ijednog metka, sekirama, noževima, krampovima i "srbomlatkom".
Nekoliko dana ranije su izvršili popis seljana, uz obrazloženje da će svi koji se zateknu kod kuće u nedelju, tog 7. februara 1942. godine, dobiti pomoć u hrani.
T
akođe, nekoliko dana ranije, ustaše su naredile da se, zbog navodnog besnila, pobiju svi psi u tim banjalučkim selima, sa stvarnom namerom da za vreme zločina lavež pasa ne bi otkrio da se nešto čudno dešava.
Nakon Drugog svetskog rata o ovom stravičnom ustaškom zločinu dugo se ćutalo. Tek 1964. godine izvršeno je popisivanje stradalih, navodno 1.400 ljudi, kojima su 1965. godine tadašnje vlasti podigle spomen-kosturnicu.
Naknadnim istraživanjima došlo se do broja od 2.300 žrtava, popisanih imenom i prezimenom, premda se zna da je i ta brojka mnogo veća, pošto su u pokolju 7. februara pobijene i potpuno zatrte čitave porodice, pa o njima nije više imao ko da svedoči.
Tek 1991. godine održan je prvi parastos ovim žrtvama, a služio ga je vladika Jefrem.Od tada svake prve nedelje u februaru služi se parastos, a unazad osam godina i zaupokojena liturgija u novosagrađenom hramu Svetog velikomučenika Georgija u Drakuliću.
Iako su potomci žrtava i stanovnici ovih sela, kao i čitavog banjalučkog regiona, očekivali da će se tadašnji poglavar rimokatoličke crkve papa Jovan Pavle Drugi tokom svoje posete Banjaluci i samostanu Petrićevac u junu 2003. godine ograditi od ovih zločina, papa ovaj događaj nije ni pomenuo.
(MONDO/agencije, na slici Ante Pavelić sa Adolfom Hitlerom)
Pridruži se MONDO zajednici.
