Marković je preminuo u Urgentnom centru Kliničkog centra Srbije gde se lečio već duže vreme, a biće sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.
Vreme i mesto sahrane biće naknado objavljeni.
Mihajlo Marković rođen je 24. februara 1923. godine u Beogradu, gde se školovao i diplomirao na Filozofskom akultetu. Doktorirao je u Londonu 1956. godine.
Bio je predratni komunistički aktivista, partizan i saborac Josipa Broza Tita, a iz Drugog svetskog rata je izašao kao kapetan prve klase.
Nakon toga je postao glavni Titov kritičar, učesnik i strateg demonstracija na univerzitetu, 1968. godine, i pripadnik grupe Praxis među kojima su bili istaknuti filozofi i dosledni protivnici Titove "teorije i prakse" iz Srbije, Hrvatske, Slovenije i BiH.
Od osnivanja Instituta za filozofiju u Beogradu 1967, pa narednih osam godina bio je upravnik tog instituta. Vodio je i jedno od odeljenja Instituta društvenih nauka u Beogradu, a od 1973. je clan Međunarodnog filozofskog instituta u Parizu.
U januaru 1975. je iz političkih razloga suspendovan na Filozofskom fakultetu i potom postaje jedan od poznatijih disidenata, aktivan u SANU za čijeg je dopisnog člana izabran 1963. godine.
Držao je predavanja na mnogim evropskim univerzitetima i akademijama nauka, kao i u SAD i Kanadi. Biran je za člana mnogih naučnih društava i akademija u svetu.
Marković je jedan od osnivača Socijalističke partije Srbije (SPS) i autor programskih načela te partije. Na prvoj sednici Glavnog odbora SPS u julu 1990. izabran je za jednog od potpredsednika. Novembra 1995. isključen je iz SPS.
U junu 2002. prisustvovao je neuspelom vanrednom kongresu SPS-a, posle čega se više nije stranački angažovao.
U novembru 2004. svedočio je na suđenju Slobodanu Miloševiću u Haškom tribunalu kao svedok odbrane.
Objavio je knjige: "Filozofski osnovi nauke". "Dijalektička teorija značenja", "Formalizam u savremenoj logici", "Determinizam i sloboda", "Kritička društvena nauka", "Humanistički smisao društvene teorije", "Osporavanje i angažovanje" i "Etika i politika". Mnoga dela su mu prevođena u inostranstvu.
Povodom smrti akademika Markovića izraze saučešća porodici i Srpskoj akademiji nauka i umetnosti uputio je predsednik Republike Boris Tadić.
Saučešće Markovićevoj porodici uputio je i zamenik premijera i ministar unutrašnjih poslova Ivica Dačić.
"To je veliki gubitak jer je Marković bio jedan od najznačajnijih srpskih filozofa", naveo je Dačića, koji je i predsednik Socijalističke partije Srbije.
Udruženje Srba iz Hrvatske uputilo je telegram saučešća Markovićevoj porodici u kome se navodi da je on bio jedan od osnivača Udruženja od 1990. godine.
"Njegovo stalno interesovanje i prisustvo za vreme rata u Hrvatskoj ulivalo je nadu da će Srbi u Hrvatskoj ostati svoji na svome. Razobličio je i Haški tribunal, ukazujući da to nije legalna nego politička institucija i da za zločine nisu osuđeni oni koji su ih počinili, već oni koji su časno branili svoju zemlju".
(agencije/MONDO)
Vreme i mesto sahrane biće naknado objavljeni.
Mihajlo Marković rođen je 24. februara 1923. godine u Beogradu, gde se školovao i diplomirao na Filozofskom akultetu. Doktorirao je u Londonu 1956. godine.
Bio je predratni komunistički aktivista, partizan i saborac Josipa Broza Tita, a iz Drugog svetskog rata je izašao kao kapetan prve klase.
Nakon toga je postao glavni Titov kritičar, učesnik i strateg demonstracija na univerzitetu, 1968. godine, i pripadnik grupe Praxis među kojima su bili istaknuti filozofi i dosledni protivnici Titove "teorije i prakse" iz Srbije, Hrvatske, Slovenije i BiH.
Od osnivanja Instituta za filozofiju u Beogradu 1967, pa narednih osam godina bio je upravnik tog instituta. Vodio je i jedno od odeljenja Instituta društvenih nauka u Beogradu, a od 1973. je clan Međunarodnog filozofskog instituta u Parizu.
U januaru 1975. je iz političkih razloga suspendovan na Filozofskom fakultetu i potom postaje jedan od poznatijih disidenata, aktivan u SANU za čijeg je dopisnog člana izabran 1963. godine.
Držao je predavanja na mnogim evropskim univerzitetima i akademijama nauka, kao i u SAD i Kanadi. Biran je za člana mnogih naučnih društava i akademija u svetu.
Marković je jedan od osnivača Socijalističke partije Srbije (SPS) i autor programskih načela te partije. Na prvoj sednici Glavnog odbora SPS u julu 1990. izabran je za jednog od potpredsednika. Novembra 1995. isključen je iz SPS.
U junu 2002. prisustvovao je neuspelom vanrednom kongresu SPS-a, posle čega se više nije stranački angažovao.
U novembru 2004. svedočio je na suđenju Slobodanu Miloševiću u Haškom tribunalu kao svedok odbrane.
Objavio je knjige: "Filozofski osnovi nauke". "Dijalektička teorija značenja", "Formalizam u savremenoj logici", "Determinizam i sloboda", "Kritička društvena nauka", "Humanistički smisao društvene teorije", "Osporavanje i angažovanje" i "Etika i politika". Mnoga dela su mu prevođena u inostranstvu.
Povodom smrti akademika Markovića izraze saučešća porodici i Srpskoj akademiji nauka i umetnosti uputio je predsednik Republike Boris Tadić.
Saučešće Markovićevoj porodici uputio je i zamenik premijera i ministar unutrašnjih poslova Ivica Dačić.
"To je veliki gubitak jer je Marković bio jedan od najznačajnijih srpskih filozofa", naveo je Dačića, koji je i predsednik Socijalističke partije Srbije.
Udruženje Srba iz Hrvatske uputilo je telegram saučešća Markovićevoj porodici u kome se navodi da je on bio jedan od osnivača Udruženja od 1990. godine.
"Njegovo stalno interesovanje i prisustvo za vreme rata u Hrvatskoj ulivalo je nadu da će Srbi u Hrvatskoj ostati svoji na svome. Razobličio je i Haški tribunal, ukazujući da to nije legalna nego politička institucija i da za zločine nisu osuđeni oni koji su ih počinili, već oni koji su časno branili svoju zemlju".
(agencije/MONDO)
Pridruži se MONDO zajednici.
