- Porodica Lok pretvorila je stočarsku farmu u ekološki rezervat i za dve decenije zasadila oko 840.000 stabala na 607 hektara.
- Obnovljene šume i močvare vratile su biodiverzitet, a u rezervat su ponovo uvedeni tapiri koji su nestali iz Rio de Žaneira još 1914. godine.
Kada su Nikolas i Rakel Lok 2001. godine svoju porodičnu stočarsku farmu pretvorili u Ekološki rezervat Gvapijasu, decenije bavljenja stočarstvom već su bile ogolile veći deo autohtone Atlantske šume. Tokom narednih dvadeset godina, članovi tima sadili su autohtono drveće i obnavljali močvare kako bi ponovo povezali rascepkane šumske površine.
Ipak, sam šumski pokrivač nije mogao da vrati južnoameričkog tapira, koga u državi Rio de Žaneiro nije bilo još od 1914. godine. Obnova staništa bila je samo prvi korak ka povratku najvećeg biljojeda ovog regiona u njegov prirodni dom, piše Futura.
Projekat pokazuje kako fizička obnova staništa i aktivno upravljanje divljim životinjama deluju udruženo na obnovi oštećenih ekosistema. Spajanjem sadnje autohtonog drveća sa koordinisanim puštanjem životinja, zaštitari prirode vratili su ključnog biljojeda u njegov istorijski areal.
Obnova pašnjaka i močvara
Porodica Lok obrađivala je zemlju u slivu Gvapijasua još od 1907. godine, pre nego što je osnovala neprofitni rezervat radi zaštite preostalih šuma. Prema izveštaju organizacije "World Land Trust" iz februara 2025. godine, ranim naporima na pošumljavanju zasađeno je oko 840.000 stabala na 607 hektara (oko 1.500 akri).
Kako bi obogatili pejzaž, radnici su gradili zemljane brane i preusmeravali lokalne potoke da bi nekadašnje pašnjake ponovo pretvorili u funkcionalne lagune. Ta obnovljena vlažna područja danas podržavaju zdrave populacije kapibara, širokonosih kajmana, čaplji i različitih ptica močvarica.
Tekući rad rezervata nastavlja da širi ove početne koridore staništa zahvaljujući namenskoj proizvodnji u lokalnom rasadniku. Zvanični podaci REGUA-e trenutno beleže više od 1.000.000 zasađenih sadnica i 710 hektara (oko 1.750 akri) obnovljenog zemljišta pod aktivnom zaštitom.
Povezivanje izolovanih šumskih celina omogućava manjim vrstama divljih životinja da se samostalno kreću slivom. Međutim, krupniji sisari suočavali su se sa znatnim fizičkim preprekama širom okolnog poljoprivrednog područja, pa im je bila potrebna direktna pomoć kako bi se u potpunosti vratili.
Povratak tapira kroz reintrodukciju
Budući da tapiri nisu mogli sami da migriraju nazad u ovaj region preko ispresecanih auto-puteva i farmi, konzervatori su morali direktno da intervenišu. Tokom 2017. godine, REGUA se udružila sa projektom "Refauna" i Federalnim institutom Rio de Žaneira kako bi pokrenula ciljani program reintrodukcije.
Istraživači su u rezervat najpre pustili tri tapira, prateći njihovo kretanje pomoću radio-ogrlica i foto-zamki. Životinje su se brzo prilagodile obnovljenoj šumi, hraneći se autohtonim biljkama i šireći seme po celom slivu.
U okviru projekta ubrzo su zabeleženi i prvi mladunci rođeni u divljini, što je dokazalo da ove životinje mogu da opstanu i da se razmnožavaju bez pomoći ljudi. Glavna stranica REGUA-e za praćenje trenutno navodi 11 tapira koji se slobodno kreću, uz tri mladunca rođena u divljini. Širi regionalni monitoring ukazuje na to da bi ukupna populacija u rezervatu i oko njega sada mogla da broji do 25 jedinki. Kontinuirano praćenje meri kako ovi krupni biljojedi utiču na rasejavanje semena i obnovu šume na susednim imanjima.
Šta i dalje ostaje neizvesno
Uspeh rezervata Gvapijasu pokazuje da degradirano poljoprivredno zemljište može da povrati biodiverzitet uz višedecenijski, istrajni rad. Ipak, istraživači naglašavaju da sama sadnja drveća nije bila dovoljna da se vrate nestale vrste.
Bez aktivnog ponovnog naseljavanja i stalne zaštite, autohtoni tapiri bi i dalje odsustvovali iz ove šume. Za obnovu ekosistema neophodni su i oporavak fizičkog okruženja i fizički povratak divljih vrsta koje tu prirodno pripadaju.
Kako se šumski koridori šire, članovi tima nastavljaju da prate kvalitet vode, stabilnost zemljišta i raznovrsnost biljnog sveta širom rečnog sliva. Dugoročni uspeh zavisi od očuvanja partnerstava sa lokalnom zajednicom i obezbeđivanja zaštićenih zemljišnih koridora u dalekoj budućnosti.
BONUS VIDEO:
(MONDO)
