- Tonsilektomija uklanja nepčane krajnike i nosi rizik od krvarenja i komplikacija anestezije.
- Adenoidektomija uklanja treći krajnik, oporavak je kraći i manja je invazivnost.
- Smrtni ishodi su retki, ali se javljaju, najčešće zbog krvarenja ili anestezije.
Smrt četvorogodišnje devojčice E.M. nakon operacije krajnika u Beogradu ponovo je otvorila pitanje koliki su stvarni rizici ovakvih zahvata, čak i kada se radi o deci bez očiglednih teških zdravstvenih problema. Doktor Vladan Šubarević sa Instituta za majku i dete apelovao je da "ovu operaciju ne smemo da zovemo rutinskom".
"Operacija trećeg krajnika, sama po sebi, spada u jednu od najbezbednijih intervencija i tu je smrtnost takva da jedva da imate poneki podatak. Kod operacije krajnika moramo da razdvajamo te dve stvari - operaciju krajnika i trećeg krajnika, ogromna je razlika. Ne samo kod nas, nego svuda u svetu spadaju u najčešće izvođene hirurške intervencije, ali ne smeju se zvati rutinskim", rekao je za "Blic" dr Šubarević.
Tonsilektomija i adenoidektomija - šta je operacija krajnika, a šta operacija trećeg krajnika?
Prema klinici "Klivlend", operacija uklanjanja krajnika, koja se naziva i tonsilektomija, podrazumeva hirurško uklanjanje nepčanih krajnika iz zadnjeg dela grla kako bi se tretirale ponovljene infekcije ili problemi sa disanjem i spavanjem.
Ovaj zahvat se izvodi pod opštom anestezijom i, iako je čest i većina pacijenata se bez problema oporavi, postoje potencijalne komplikacije kao što su prekomerno krvarenje, reakcije na anesteziju, infekcije i otežano disanje, što zahteva pažljivo praćenje i postoperativnu negu.
Operacija uklanjanja trećeg krajnika, koja se naziva i adenoidektomija, prema klinici "Klivlend", uklanja limfno tkivo pozadi nosa koje može da uzrokuje zagušenje disajnih puteva, učestale sinusne ili ušne infekcije i probleme sa snom kada je znatno uvećano.
Oporavak od adenoidektomije je obično kraći i manje bolan nego oporavak nakon tonsilektomije, ali i ovaj zahvat nosi osnovne hirurške rizike povezane sa anestezijom i krvarenjem.
Medicinska literatura jasno razlikuje tonsilektomiju i adenoidektomiju ne samo po anatomskoj lokaciji i indikacijama za operaciju, već i po rizicima i oporavku. Tonsilektomija se češće radi zbog ponovljenih upala krajnika ili problema sa disanjem, a oporavak nakon nje može biti duži i komplikovaniji. Adenoidektomija se češće radi zbog problema sa disanjem kroz nos ili učestalim infekcijama uha i sinusa, i smatra se, u većini slučajeva, manje invazivnom procedurom.
Iako su ove operacije u modernoj medicini relativno česte i većina pacijenata prođe bez ozbiljnih problema, smrtni ishodi ne mogu u potpunosti da se isključe. Prema podacima iz kliničkih pregleda i sistematskih analiza, incidencija smrtnosti nakon tonsilektomije varira od približno 1 na 7.132 do 1 na 170.000 zahvata, pri čemu se gotovo sve fatalne komplikacije javljaju zbog teškog postoperativnog krvarenja ili komplikacija vezanih za anesteziju.
Ovi statistički podaci pokazuju da, iako je smrtnost izuzetno retka, ona postoji kao moguć ishod, posebno kod dece i pacijenata sa skrivenim zdravstvenim faktorima, što dodatno opravdava oprez pri proceni potrebe za operacijom.
- Napomena: Sadržaj sa MONDO portala ima informativno-edukativni karakter i nije zamena za konsultaciju sa lekarom. Pre nego što primenite bilo koji savet iz oblasti medicine, obavezno se posavetujte sa stručnjakom.
Vaše mišljenje nam je važno - ostavite nam komentar, nije potrebna registracija!
BONUS VIDEO:
(MONDO)