Zna se već godinama da je infrastruktura najveći problem hrvatskog fudbala, da čak ni najveći stadioni poput Maksimira, Poljuda ili Rujevice nisu baš za ponos, a da je jedina svetla tačka Pampas koji je nedavno izgrađen u Osijeku. Sve će se to promeniti u budućnosti - Lokomotiva će dobiti novi stadion u Kranjčevićevoj, Dinamo će nakon toga imati novi Maksimir, Hajduk planira selidbu na novi stadion koji tek treba da se gradi, dok ambiciozan projekat ima i Rijeka. Pored svega toga, Hrvatska dobija stadione u Slavonskom brodu, ali i u Vukovaru. A on već izaziva kontroverze.
U sedištvu Fudbalskog saveza Hrvatske predstavljen je poduhvat "I ja sam Vukovar" u okviru kojeg će biti sprovođene donatorske kampanje za izgradnju potpuno novog stadiona. Stadion će biti građen u gradskoj četvrti Borovo naselje, na mestu postojećeg koji koristi NK Vukovar 1991. Samo nekoliko kilometara odatle je Borovo selo, rodno mesto legende srpskog i evropskog fudbala, Siniše Mihajlovića. U njemu je Mihina kuća bila zapaljena tokom rata.
Kako se sada čini, stadion će nositi ime "12 hrvatskih redarstvenika", po policajcima koji su pokušali da zauzmu Borovo selo u maju 1990. godine. Ovaj naziv sigurno biće ujedno i "prst u oko" lokalnom srpskom stanovništvu, kojeg i danas ima u Borovom selu, Trpinji, Vukovaru i ostalim mestima u okolini.
Šta u Vukovaru kažu o stadionu?
Iako će u njegovoj izgradnji učestvovati država, savez, javne ličnosti, bivši reprezentativci i svi oni koji žele da doniraju novac, malo ko se zapitao kakav bi odjek među lokalnim Srbima mogao da ima ovakav naziv.
"Novi stadion '12 hrvatskih redarstvenika' važan je zbog razvoja fudbala na području grada, jer imamo šest aktivnih fudbalskih klubova i želimo da na ovaj način vukovarskoj deci osiguramo kvalitetne uslove za rad i fudbalski razvoj. Projekat će doneti dodatnu vrednost i zbog toga što se na njemu mogu odvijati i druga događanja i manifestacije. Cilj nam je dobiti novi simbol koji će biti simbol svakom Hrvatu i svakome ko voli Hrvatsku i Vukovar", istakao je gradonačelnik Vukovara Marijan Pavliček.
Svakako, Vukovaru je potreban novi stadion. Zbog neadekvatnih uslova prethodnu sezonu proveli su u Vinkovcima i Osijeku, što je uticalo i na njihov plasman na tabeli. Ispali su iz elitnog ranga hrvatskog fudbala i neće im biti lako da se u njega vrate. Doduše, do tada bi mogli da izgrade stadion čija se vrednost procenjuje na oko 14 miliona evra, sa 4.788 pokrivenih sedećih mesta.
Šta se desilo pre napada u Borovom selu?
Nakon višestranačkih izbora koji su u Saveznoj republici Hrvatskoj održani 22. aprila 1990. godine, Vukovar je postao jedna od retkih opština u kojoj HDZ nije bio vlast. Pobedio je Savez komunista Hrvatske, stranka koja će nekoliko meseci kasnije promeniti ime u Socijaldemokratska partija Hrvatske, a predsednik Skupštine opštine od maja 1990. godine bio je Srbin Slavko Dokmanović.
Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) zalagala se za odvajanje od SFRJ i u svom programu je jasno imala naznačen plan za nezavisnost. Sa druge strane, većina Srba u Vukovaru i njegovoj okolini bila je za opstanak Jugoslavije - i zbog toga su počeli pritisci, pretnje, politički grafiti, pa čak i podsećanja na ustaške zločine od pre pola veka. Kako su pritisci postajali jači, tako je politička moć Srba postajala sve slabija...
Lokalni Hrvati pod komandom ratnog zločinca Tomislava Merčepa počeli su da se naoružavaju, pa se pretpostavlja da je u jednom trenutku preko 2.000 ljudi bilo spremno za napad na srpsko stanovništvo. Rat na prostoru današnje Hrvatske počeo je nekoliko nedelja ranije u Pakracu i na Plitvicama, a nastavio se Kristalnom noći u Zadru i napadom na Borovo selo.
Kako je rat stigao u Borovo selo?
Nakon što su aktivisti HDZ predvođeni Goranom Šuškom došli nadomak Borovog sela i ka njemu ispalili tri projektila "ambrust", lokalni Srbi pojačali su straže. Potpomognuti dobrovoljcima SRS, Srbima iz Vojvodine i okolnih mesta sa brojnih srpskim stanovništvom, rešili su da se brane od eventualnih napada hrvatskih snaga. Bio je to poslednji trenutak za potpunu organizaciju odbrane sela.
Četvorica hrvatskih policajaca iz Osijeka ušlo je u Borovo selo 1. maja 1990. godine, kako bi istaknutu jugoslovensku zastavu zamenili hrvatskom. To se nije svidelo lokalnom srpskom stanovništvu, koje je otvorilo vatru i ranilo dvojicu policajaca. Obojica su zarobljeni, pa je sledećeg jutra dvadesetak policajaca autobusima stiglo u Borovo selo kako bi oslobodili svoje kolege.
U centru mesta nastao je front. Prilikom pucnjave ubijeno je 12 hrvatskih policajaca, kao i trojica Srba koji su branili selo. Preko 20 osoba ranjeno je tokom razmene vatre. Od tog trenutka, hrvatske snage pojačavaju antisrpsku i antijugoslovensku kampanju, koja je za cilj imala potpuno udaljavanje Hrvatske od dotadašnje države.
