Jedan od najvećih srpskih pesnika, akademik Stevan Raičković, preminuo je na beogradskom Institutu za plućne bolesti, potvrdio je Tanjugu njegov prijatelj, pesnik Slobodan Rakitić.
Pesnik čije je ime u srpskoj posleratnoj poeziji bilo sinonim za intimnog liričara prvog reda, rodjen je 1928. godine u Neresnici kod Kučeva, u učiteljskoj porodici. Gimnaziju je učio u Senti, Kruševcu, Smederevu i Subotici, gde je i maturirao.
Studirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, a već sa 17 godina počeo je da objavljuje pesme u "Književnosti", "Mladosti", "Književnim novinama" i "Politici". Od 1945. do 1959. godine bio je saradnik Literarne redakcije Radio Beograda koja je u to vreme okupila književnike čija su imena obeležila srpsku literaturu.
Do 1980. godine Raičković je bio urednik u Izdavačkom preduzeću "Prosveta". Za dopisinog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 1972. godine, a za redovnog devet godina kasnije.
U dugoj i bogatoj pesničkoj karijeri objavio više od 20 zbirki pesama, sedam knjiga za decu, nekoliko knjiga eseja. Prvu zbirku "Detinstvo" objavio je 1950. godine, da bi već sledećom "Pesma tišine", dve godine kasnije, bio primećen. Belkanto njegove "Balade o predvečerju" (1955), u kojoj sve treperi od utišanih zvukova i tonova, i danas se uzima za primer najfinijeg intimnog lirizma.
Zahvaljujući Raičkoviću, koji je vrlo brzo izbio u prve redove modernih srpskih liričara, naša čitalačka publika je dobila i nove prevode ruskih pesnika, medju kojima Ane Ahmatove, Marine Cvetajeve, Josifa Brodskog, kao i izbor poezije Borisa Pasternaka. U prepevu "Sedam ruskih pesnika" i antologiji "Slovenske rime" predstavio je i modrene ruske pesnike, ali je ljubiteljima lirike podario i prevod Šekspirovih soneta i "Deset ljubavnih soneta" Frančeska Petrarke.
Raičkovićeva poezija objavljena je na ruskom, poljskom, češkom, slovačkom, madjarskom, bugarskom, rusinskom, albanskom, slovenačkom i makedonskom jeziku.
Dobitnik je najznačajnijih pesničkih nagrada - Zmajeve, Zmajevih dečjih igara, "Neven", Njegoševe, Dučićeve,"Branko Miljković", "Ljubiša Jocić", "Goranov vijenac", nagrade za prevodilaštvo "Miloš N. Djurić", kao i društvenih priznanja, Sedmojulske nagrade i Oktobarske nagrade Beograda.
(Tanjug)
Pesnik čije je ime u srpskoj posleratnoj poeziji bilo sinonim za intimnog liričara prvog reda, rodjen je 1928. godine u Neresnici kod Kučeva, u učiteljskoj porodici. Gimnaziju je učio u Senti, Kruševcu, Smederevu i Subotici, gde je i maturirao.
Studirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, a već sa 17 godina počeo je da objavljuje pesme u "Književnosti", "Mladosti", "Književnim novinama" i "Politici". Od 1945. do 1959. godine bio je saradnik Literarne redakcije Radio Beograda koja je u to vreme okupila književnike čija su imena obeležila srpsku literaturu.
Do 1980. godine Raičković je bio urednik u Izdavačkom preduzeću "Prosveta". Za dopisinog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 1972. godine, a za redovnog devet godina kasnije.
U dugoj i bogatoj pesničkoj karijeri objavio više od 20 zbirki pesama, sedam knjiga za decu, nekoliko knjiga eseja. Prvu zbirku "Detinstvo" objavio je 1950. godine, da bi već sledećom "Pesma tišine", dve godine kasnije, bio primećen. Belkanto njegove "Balade o predvečerju" (1955), u kojoj sve treperi od utišanih zvukova i tonova, i danas se uzima za primer najfinijeg intimnog lirizma.
Zahvaljujući Raičkoviću, koji je vrlo brzo izbio u prve redove modernih srpskih liričara, naša čitalačka publika je dobila i nove prevode ruskih pesnika, medju kojima Ane Ahmatove, Marine Cvetajeve, Josifa Brodskog, kao i izbor poezije Borisa Pasternaka. U prepevu "Sedam ruskih pesnika" i antologiji "Slovenske rime" predstavio je i modrene ruske pesnike, ali je ljubiteljima lirike podario i prevod Šekspirovih soneta i "Deset ljubavnih soneta" Frančeska Petrarke.
Raičkovićeva poezija objavljena je na ruskom, poljskom, češkom, slovačkom, madjarskom, bugarskom, rusinskom, albanskom, slovenačkom i makedonskom jeziku.
Dobitnik je najznačajnijih pesničkih nagrada - Zmajeve, Zmajevih dečjih igara, "Neven", Njegoševe, Dučićeve,"Branko Miljković", "Ljubiša Jocić", "Goranov vijenac", nagrade za prevodilaštvo "Miloš N. Djurić", kao i društvenih priznanja, Sedmojulske nagrade i Oktobarske nagrade Beograda.
(Tanjug)
Pridruži se MONDO zajednici.