Kao mnoga ženska imena pre i posle nje, ime narodne heroine Nade Dimić, koja je svojom hrabrošću i predanošću, u ime revolucije dala svoj život, nepravedno biva zapostavljeno.
Nada Dimić rođena je 6. septembra 1923. godine u selu Divoselu, kraj Gospića. U Zemunu je završila četiri razreda gimnazije i prvi razred Trgovačke akademije. U gimnaziji se osposobila za daktilografkinju i stenografkinju, što ju je na kraju učinilo nezamenljivom u partijskoj organizaciji u Sisku.
Godine 1938., sa samo 15 godina, postala je članica Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a već 14. decembra 1940. godine učestvuje na demonstracijama protiv režima Milana Stojadinovića u Beogradu, gde je prvi put uhapšena. U zloglasnom zatvoru "Glavnjača" provela je 15 dana nakon čega je puštena, ali zbog teksta koji je objavila o opresiji i progonu studenata levice od strane fakultetskog direktora, zabranjeno joj je školovanje u svim školama Jugoslavije.
Iste godine, neustrašiva sedamnaestogodišnjakinja postaje članica Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).
Po izlasku iz zatvora ilegalno radi i živi u Zemunu gde se nastavlja baviti revolucionarnim radom, ali se ubrzo seli u Sisak. Tamo se 1941. godine priključuje Prvom sisačkom partizanskom odredu kao borac i tako je istorija pamti kao prvu partizanku Hrvatske. Učestvuje u diverzantskim akcijama na pruzi Zagreb—Sisak. U šumi Šikara rukovodi tehnikom Komunističke partije Hrvatske (KPH) Sisak na umnožavanju propagandnog materijala, koji posredstvom napredne omladine širi gradom i okolinom. U julu 1941. godine, kada su prekinute veze partijskih organizacija grada i odreda, hrabra Ličanka, već zapažena po junaštvu i smelosti, dobija zadatak da uspostavi vezu. Tokom zadatka prepoznali su je ustaški agenti koji su je uhapsili i odveli u sisački zatvor gde je bila mučena. Nakon što je premeštena u zagrebački zatvor, uspeva da pobegne na Kordun, na Petrovu goru uz pomoć zagrebačke partijske organizacije.
Pod (lažnim) imenom Ankica Vinek, odvažna i hrabra komunistkinja izvršava razne specijalne zadatke. Između ostalog, pripada joj i posebna uloga u organizaciji upada grupe od 25 partizana iz Petrove gore u okupirani Karlovac, 17. novembra 1941. godine. Njeno pismo, upućeno na Petrovu goru, sa nizom detalja, bilo je putokaz partizanskoj grupi u izvođenju akcije spašavanja lokalnog sekretara Karlovca.
Istrajna u sprovođenju svojih revolucionarnih ideja i planova, pala je u ruke ustaške policije na zadatku, 3. decembra 1941. godine, u Karlovcu tokom misije prebacivanja civila u partizanske redove na Kordunu. Na zahtev da se legitimiše, Nada je iz torbice izvukla revolver i ubila jednog ustaškog agenta, a drugog ranila. U trenutku kada joj je pištolj zatajio, uhvatili su je drugi agenti. Zatvorena je najpre u Karlovcu, a potom u zatvoru na Savskoj cesti u Zagrebu. U njenim dokumentima pisalo je: "Ankica Vinek". To je sve što je policija od nje saznala. Tokom dvomesečnog mučenja od strane ustaških agenata, nije priznala čak ni svoje pravo ime. U februaru 1942. godine, odvedena je na svoj poslednji put, u logor Stara Gradiška, gde je od posledica mučenja i loših uslova obolela od pegavog tifusa.
Ubjena je 17. marta 1942. godine u zloglasnoj logorskoj bolnici "Dr. Gavro" u dobi od samo devetnaest godina.
Nada Dimić, mlada i zaista izuzetna žena, koja je živela za svoje revolucionarne ideale do samog kraja svog kratkog života, 7. jula 1951. godine proglašena je narodnim herojem (heroinom). U godinama koje su usledile dobila je određeni prostor i kulturu sećanja pa su ime Nade Dimić nosile ulice, škole i fabrike.
Danas, njeno ime i dalje nosi Ekonomska škola u Zemunu, kao i ulice u Zemunu, Zrenjaninu, Subotici, Smederevu i Poreču. Nakon Drugog svetskog rata, ime Nada Dimić nosi i zagrebačka fabrika trikotaže i pozamanterije, biser industrijske arhitekture izgrađen 1910. godine.
BONUS VIDEO:
(Voxfeminae/MONDO)
