Na jednom brdu u srcu Transilvanije nalazi se grad u kojem je dovoljno proći kroz staru kapiju da bi savremeni svet gotovo nestao. Umesto širokih bulevara i modernih zgrada, posetioce dočekuju kaldrmisane ulice, šarene kuće, visoke kule i zidine koje su vekovima štitile njegove stanovnike.
Reč je o Sigišoari, rumunskom gradu čiji istorijski centar izgleda kao očuvana scenografija iz srednjeg veka. Međutim, iza fasada se ne nalaze samo muzeji i turističke prodavnice. Unutar tvrđave i dalje se živi, a stare kuće, trgovi i prolazi ostali su deo svakodnevice stanovnika.
Sigišoaru su osnovali nemački zanatlije i trgovci, poznati kao transilvanijski Sasi. Grad se razvijao od 12. veka i tokom narednih nekoliko stotina godina imao je važnu stratešku i trgovačku ulogu na granici srednjoevropskog i jugoistočnoevropskog kulturnog prostora.
Zbog izuzetno očuvanog istorijskog jezgra, Sigišoara je 1999. godine upisana na Uneskovu listu svetske baštine. Unesko je opisuje kao izvanredan primer malog utvrđenog srednjovekovnog grada i važno svedočanstvo kulture transilvanijskih Sasa.
Kule su pripadale zanatskim udruženjima
Grad je nekada čuvalo 14 kula, a devet ih je sačuvano do danas. Mnoge od njih nosile su nazive po zanatlijama koje su bile zadužene za njihovu izgradnju i odbranu, pa se među njima nalaze Kula obućara, Kula krojača, Kula kovača, Kula užara i Kula mesara, piše na sajtu UNESKA.
Ovakav sistem nije bio samo simboličan. U slučaju napada, zanatska udruženja imala su obavezu da brane određene delove tvrđave. Zidine i kule zato svedoče o načinu na koji je čitava srednjovekovna zajednica bila organizovana radi opstanka.
Najprepoznatljiviji simbol grada je Sat-kula, koja se uzdiže iznad glavnog ulaza u tvrđavu. Njeni najstariji delovi potiču s kraja 13. veka, a nekada je služila i kao sedište gradske uprave. Danas se u njoj nalazi muzej, dok se sa vrha pruža pogled na krovove starog grada i okolne predele Transilvanije.
Sat na kuli poznat je po figurama koje se pokreću u određeno vreme. Njegov mehanizam i ukrasi dodatno pojačavaju utisak da se posetilac našao u gradu iz neke stare evropske legende.
Do crkve vodi 175 natkrivenih stepenika
Jedna od najvećih zanimljivosti Sigišoare jeste Školsko stepenište sa 175 drvenih stepenika. Napravljeno je kako bi učenici i vernici lakše dolazili do škole i crkve na brdu, naročito tokom hladnih transilvanijskih zima.
Stepenište je 1642. godine prekriveno drvenim krovom, pa hod kroz njega podseća na prolazak kroz dugačak, mračan tunel. Na njegovom kraju nalazi se gotička Crkva na brdu, građena u više etapa tokom 14. i 15. veka.
Kuće u starom gradu obojene su u žute, ružičaste, plave i zelene tonove, dok neravne ulice prate oblik brda na kojem je tvrđava podignuta. Barokne fasade, srednjovekovni prolazi i masivne kapije nastajali su tokom različitih perioda, ali su zajedno sačuvali prepoznatljiv izgled grada.
Grad nije ostao zamrznut samo zbog legendi
Iako se Transilvanija širom sveta često povezuje sa pričama o Drakuli, istorijska vrednost Sigišoare mnogo je šira od te legende. Grad predstavlja jedno od najvažnijih sačuvanih svedočanstava o životu transilvanijskih Sasa, zajednice koja je vekovima oblikovala arhitekturu, trgovinu i kulturu ovog dela Evrope.
Upravo spoj očuvanih zidina i savremenog života čini Sigišoaru drugačijom od napuštenih tvrđava i rekonstruisanih turističkih naselja. Iza starih vrata i dalje se nalaze domovi, a ulicama kojima su nekada prolazili trgovci i stražari danas svakodnevno prolaze stanovnici i posetioci.
Zbog toga dolazak u ovaj grad ne izgleda samo kao obilazak istorijskog spomenika. Više podseća na ulazak u srednji vek koji, barem unutar starih zidina, nikada nije potpuno nestao.
BONUS VIDEO:
